Upgraded!

6030 --> E61i

ಒಂದು ಮುಂಜಾವಿನಲಿ..

ಮೋಡದ ಮರೆಯು
ಮಂಜಿನ ತೆರೆಯು
ತುಂತುರು ಮಳೆಯು
ಕಾಣನು ರವಿಯು...
ಋತುವಿನ ಹಾಡಿಗೆ
ಶೀತಲ ಭುವಿಯು..

ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ...

ಊರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾಳು ಸೈಟಿದೆ. ಆಕ್ಟುಯಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮುಂಚೆ ಒಂದು ಪಾಳು ಮನೆಯಿತ್ತು. ಅದರಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಬಾಡಿಗೆ ’ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ’ ಎನ್ನುವಂತಿದ್ದರಿಂದಲೋ ಏನೋ, ಅದರ ಮಾಲೀಕ ಅದರ ರಿಪೇರಿಯ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆ ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಒಳಗೆ ಕನಿಷ್ಟ ೨-೩ ಹುತ್ತಗಳಿದ್ದವು! ಅಫ್ ಕೋರ್ಸ್ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಾವುಗಳು ಇದ್ವು. ಆಗೀಗ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದ ಕಾಂಪೌಂಡಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಕೋಲಿನ ಏಟು ತಿಂದು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಮನೆ ಮಾರಲ್ಪಟ್ಟು, ಅದರ ಹೊಸ ಮಾಲೀಕ, ಮನೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿಸಿ ಹುತ್ತಗಳನ್ನು ಒಡೆಸಿ ನೆಲಸಮ ಮಾಡಿಸಿ ಹೋದ! ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೆಂದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಒಂದು..ಒಂದು.. ಹಾವೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. "ಎಲ್ಲಾ ಭ್ರಮೆಯೇ" ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಕೆಲವರ ಪ್ರಕಾರ ಅವೆಲ್ಲ ಆಗ ಭೂಗತವಾಗಿ (ಪಾತಾಳದ ನಾಗಲೋಕಕ್ಕೆ?) ಹೊಗಿದ್ದವು. ಅಂತೂ, ಆ ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಗಿಡ-ಪಡ ಬೆಳೆದು ಮತ್ತೆ ’ಪಾಳು’ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಯಾವ ಹಾವೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು "ಆ ದಿನಗಳು" ಬಿಡಿ.

ಆ ಮನೆಗೆ ಶಿಫ್ಟ್ ಆಗಿ ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳೇ ಆದರೂ, ನಾನಲ್ಲಿ ಇದ್ದುದು ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಎಲ್ಲ ಬರೀ ಕೇಳಿದ್ದೆನಷ್ಟೆ. ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡುವಂತಾಯಿತು. ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ರಾತ್ರಿ(!) ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ಹಾವು (ಅಂದರೆ, ಸರ್ವೇಸಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಗಾಢ ಬಣ್ಣವುಳ್ಳದ್ದು ಎಂದರ್ಥ), ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣಾರ್ಥವೋ ಏನೋ, ನಮ್ಮನೆ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಒಳಗೆ ನುಸುಳಿ ಬಂದಿತ್ತು! ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಪೊರಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೋರಾಗಿ ಗುಡಿಸಿ ಆಚೆ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಎದುರಿನ ಬಯಲ ಸೊಂದಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಅದು ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಹಾವು ಹೋದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ದೃಷ್ಠಿಯಿಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ "ಕಾಲತ್ರ ಹಾವು" ಅಂತ ಕಿರುಚಿ ಹೆದರಿಸಿದ್ದು ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟವಾಗದೆ ಬೈಸಿಕೊಂಡದ್ದಯ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಹಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ವಾಪಸ್ ತನ್ನ ಹುತ್ತನೋ, ಬಿಲನೋ ಸೇರ್ಕೊಳ್ಳೊದ್ ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನ ಕಾರಿನ ಅಡಿಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿತ್ತು! ಊಟದ ನಂತರ ಕಾರ್ ತೆಗೆಯಲು ಡೋರಲ್ಲಿ ಕೀ ಇಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡಿಂಚು ಅಷ್ಟೇ.. ತುಳಿದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ! ಪಕ್ಕದ ವಠಾರದ expert ಸೋಮಣ್ಣ ಹಾವನ್ನು ಹೊಡೆದು, ಸುಟ್ಟದ್ದು ಈಗ ಗತ. ವಿಷಯ ಕೇಳಿ ತಲ್ಲಣಿಸುವ ಮನೆಯ ಮನಗಳಿಗೆ, ಈ ಎಪಿಸೋಡು ಸೀಕ್ರೆಟ್. ಶ್ಶ್!

ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಂತೂ "ಇದೂ ಒಂದು ಮನೇನಾ" ಅಂತ ಗೊಣಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲದರಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ಬಾರಿ ಮನೆ ಬದಲಾಯಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರ ನಡೆದಿದೆ. ಆದರೆ ಯಾರಿಗೂ ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ಸೈಟಿನ ಹಾವುಗಳ ಸಂತತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೇ ಕೊನೆಯ ಹಾವಾಗಿರಲಪ್ಪ.. ನಾಗಲೋಕದಿಂದ ಮತ್ತಿನ್ನಷ್ಟು ಜೀವಗಳು ಬರದಿರಲಿ ಅಂತ ದೇವರಲಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

"ಅಣ್ಣ ಎರಡೇ ಎರ್‍ಡು"

ದೀಪದ ಬೆಳಕಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಬೇಕಿದ್ದ ರಾತ್ರಿ, ಪಟಾಕಿಗಳ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲದಿಂದ, ಹೊಗೆಯಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿ, ಹಲ್ ಕಚ್ಕೊಂಡ್ ಟಿ.ವಿ. ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ. "ಹಚ್ಚೇವು ಕನ್ನಡದ ದೀಪ" ಹಾಡಿನ ಸಮೂಹಗಾನ ಬರ್ತಿತ್ತು. ಆಗ ಒಮ್ಮೆಗೇ...

*ಧಡೋಮ್* *ಧಡೋಮ್*

ಆ ಸದ್ದಿಗೆ ಕಿಟಕಿ ಗಾಜು ಒಡೆದು ಹೋಗೋ ಹಾಗೆ ನಡುಗಿತ್ತು. ಅವ್ನ್ ಯಾವನವ್ನು ಅಂತ ಆಚೆ ಹೋದೆ. ನಾಲ್ಕಾರು ಚಿಲ್ಟಾರಿಗಳು ಉದ್ದನೆ ಊದುಬತ್ತಿ ಹಚ್ಕೊಂಡು ದೊಡ್ ದೊಡ್ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡಿತಿದ್ರು, ಮತಾಪೋ ಹೂವಿನ್ ಕುಂಡನೋ ಹಚ್ಚೊದ್ ಬಿಟ್ಟು.

ಮುಖ ಗಂಟ್ ಹಕ್ಕೊಂಡು ಕೇಳ್ದೆ "ಇನ್ನೂ ಎಷ್ಟಿದೆ?"
ಆಗ ಹಳದಿ ರೇಶ್ಮೆ ಲಂಗ ತೊಟ್ಟ ಪುಟ್ಟಿ - "ಅಣ್ಣ ಎರಡೇ ಎರ್‍ಡು" ಅಂದ್ಲು, ಮೂರ್ ಬೆರಳ್ ತೋರುಸ್ತಾ.. ಏನ್ ಮಾಡೂಂತಿರ?

ಸೆರೆಂಡಿಪಿಟಿ

ಶುಭ್ರ ಬಿಳಿ ತೊಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಅತ್ತೆಲ್ಲೋ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ರೇರ್ ವ್ಯೂ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳ ಓರೆ ಮುಖ ಮಾತ್ರ ಕಂಡಿದ್ದು - ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳವರೆಗೆ. ಬಹಳ ಚಲಾಕುತನದಿಂದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಸಿಗ್ನಲ್‍ನಲ್ಲಿ ಜಾರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಳು. ರವಿ* ಅವಳನ್ನು (ನೋಡಿದವನಂತೆ) ಹಾಡಿ ಹೊಗಳಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಇಂಥ ಚೆಲುವೆಯನ್ನ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಹೀಗೆ ಅಂತೆಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕುತೂಹಲ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿತ್ತು. ಪ್ರದೀಪ ಆಗಲೇ ಕಾರ್ ನಂಬರ್ ಪಠಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಫಾಲೋ ಮಾಡಲು ನೋಡಿದೆವು. ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ತಲೆ ಹಾಕಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೊಂದು ದಿಕ್ಕು ಜಾಲಾಡಿದರೂ ಎಲ್ಲೂ ಕಾಣಸಿಗಳು. ಎರೆಡು ಸಿಗ್ನಲ್‍ಗಳ ನಂತರ, ಅಚಾನಕ್ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದು, ಸಿಗ್ನಲ್ ಜಂಪ್ ಮಾಡಿ ಬಸ್ಸು ಟ್ರಕ್ಕುಗಳ ಹಿಂದೆ ಮತ್ತೆ ಮರೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಕಾರ್ ನಂಬರ್ ಇರುವ ಪೇಪರ್ ಇನ್ನೂ ಡ್ಯಾಶ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲಿದೆ. ಆ ನಂಬರ್ ಎಲ್ಲರ ನಾಲಿಗೆ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆಯೆನ್ನುವುದು ಬೇರೆ ಮಾತು. ಅವಳು ಮತ್ತೆಂದೂ ಕಾಣಸಿಗದ ಬೆಳದಿಂಗಳ ಬಾಲೆಯೋ?

* ಹೆಸರನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ!

ಜನ ಚೇಂಜ್ ಕೇಳ್ತಾರೆ!

ರಜೆ ಮೇಲೆ ಊರಿಗೋಗಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ನನ್ನನ್ನೇ ಕೇಳ್ಕೊಂಡ್ ಬಂದ್ರು. ಅವರದು ನೋಕಿಯ ಹ್ಯಾಂಡ್‍ಸೆಟ್. ಪೇಪರ್‌ನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟರಿ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿ, ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಕಳ್ಸಿದ್ದಾರೆ. ರಿಪ್ಲೈ ಬಂದಿಲ್ಲ. "ಯಾಕೋ ರಿಪ್ಲೈ ಬರ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ, ನಮ್ ಆಫೀಸ್‍ನಲ್ಲೆಲ್ರಿಗೂ ಬಂದಿದೆ.. ಏನ್ ಮಾಡೋದು" ಅಂತ ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ’ಎಕ್ಸ್‍ಪರ್ಟ್ ಅಡ್‍ವೈಸ್’ ಕೇಳಿದರು. "ಎಸ್ಸೆಮ್ಮೆಸ್ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತೆ. worst case ಒಂದು ದಿನ ಆಗ್‍ಬಹುದು, ವೈಟ್ ಮಾಡಿ" ಅಂದೆ. ಅವ್ರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಸರಿ ಅಂತ ನಾನೊಂದ್ ಸಲ ಮೆಸ್ಸೇಜ್ ಕಳಿಸ್ದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೇ ರಿಪ್ಲೈ ಬಂತು - "..you may continue to use your battery.."

ಅವ್ರಿಗೆ ತುಂಬಾ ನಿರಾಸೆ ಆಯ್ತು - "ಹೌದಾ? ಹಾಗಾದ್ರೆ ಬ್ಯಾಟರಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗಿಲ್ವ?" ಅಂತ ಸಪ್ಪಗಾದ್ರು.

ಹೌದಲ್ಲ?! ಬ್ಯಾಟರಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂದಿದ್ದಿದ್ರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಎಕ್ಸೈಟಿಂಗೆ ಇರ್ತಿತ್ತು. ಜನ ಚೇಂಜ್ ಕೇಳ್ತಾರೆ!

Pay more & get less

Last year I got an internet connection at home solely because I was fedup with websense at office :D. I started with Home250 (Rs.250/month) plan which had traffic limit of 400MB. And I, used to reach the limit within the first 5 days of the month! Bravo!
[Nevertheless, the connection had decent & consistent 30KB speed]

Since I wanted to experience the ‘always on’ feel with the unlimited volume freedom - I went for HomeUL900. And yes, I broke the shackles and made full use of what I had - linux distros, windows patches, softwares, movies, google tech talks, youtube videos, mp3s, online radio and most important of all - blogs (more about blogs later).

I was totally satisfied until BSNL upgraded the speed from 256kbps to 2mbps, for all plans but that of mine. what the hell… I have to pay more for a lesser speed?

If you want to do me a favour, please fill a pition here: http://www.ipetitions.com/petition/900ul/signatures.html.

Distance to Office

Just measured it using Google Earth; Its..

- 28.15 kms (over Marathalli bridge)
- 39.55 kms (touching K.R.Puram flyover)

Almost 3.5 hours on cab everyday !!

I miss BMTC.

DeTour Terror

The residents of the village werent any pleased with our detour, because our vehicles rised enormous amount of dust from the roads. On a monday (got to appreciate - they chose monday!) morning, there were a few helping people, hand signalling and allowing us enter the village from the ring road. It was a trap - which we realized only after seeing a lot of vehicles already blocked ahead.

The environment was beginning to get creepy. We were seeing drunkards- naturally, looking violent and speaking violent. A tinge of fear started to show up in all of us. It was as if they were about to start stone hits or manhandle people. (goosa kodovr thara).

[I can sort of compare to a scene from Khakee, where amithab and party are surrounded and fired upon from all sides :)]

We soon got off the cab, reached ring road and caught another cab of ours to reach office. As we learnt later, the situation wasnt that worse. It was just a ‘rasta roko’. Neither were the cabs damaged nor were the drivers hurt.

ಎರೆಡು ಘಟನೆಗಳು.

ಎಂದಿನಂತೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ(ಕ್ಯೂನಲ್ಲಿ) ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ. ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದ್ದವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಂದವನೊಬ್ಬ ಸಾಲಿನೊಳಗೆ ನುಸುಳಿಬಿಟ್ಟನು. ಎನೋ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದೆ. ಮಾತಿಗೆ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಳೆದು ವಾಗ್ವಾದ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ತಪ್ಪು ಅವನದ್ದಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆತ್ತಗೇ ಒದರುತ್ತಿದ್ದ. ಮುಖಕ್ಕೆ ಮುಖ ಕೊಟ್ಟು ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಒಟ್ಟು ಒಣ ಧೈರ್ಯ. ಆದರೆ ನ್ಯಾಯ ನನ್ನ ಕಡೆಯಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಧ್ವನಿ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಇದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನಾನು ಇಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ತಪ್ಪನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದ್ದು.

ಬೈದಷ್ಟು ಬೈದೆ. ಆದರೂ ಅತ ಕ್ಯೂ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ನಾಚಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ನಿಂತೇ ಇದ್ದ. ‘ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ’ ಎಂದು ನಾನೇ ಸುಮ್ಮನಾಗಬೇಕಾಯಿತು.
ಇರಲಿ. ಇದು ನನ್ನ ಮೊದಲನೆ ಪ್ರಯತ್ನ. ಮುಂದಿನ ಬಾಗಿ ಖಂಡಿತ ಸಫಲನಾಗುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ಅವ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ತಣ್ಣಗಾಗುವುದಕ್ಕೆ ೨೦ ನಿಮಿಷಗಳೇ ಬೇಕಾದವು!

————–

ಸಂಜೆ ಹಿಂದಿರುವಾಗ ನಡೆದ ಇನ್ನೊಂದು ಘಟನೆ.
ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ಫುಟ್‍ಬೋರ್ಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಅವನು ನಾರ್ತಿ(ಉತ್ತರ ಭಾರತದವನು). ಅಷ್ಟಿಷ್ಟು ಕನ್ನಡ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರೂ, ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಜಾಗವಿದ್ದರೂ ಒಳಗೆ ಹೋಗದೆ, ಹತ್ತುವವರಿಗೆ ಇಳಿಯುವವರಿಗೆ ತೊಂದರೆಯಾಗಿದ್ದ.

ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಅಸಹ್ಯವೆನುವಂತೆ ಮತಾಡಿದ (ನಾರ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾದ ಒಂದು ಮಟ್ಟದ ಅಹಂ ಇವನಲ್ಲೂ ಇತ್ತು). ಅಷ್ಟು ಹೇಳಿದ್ದೇ ತಡ, ಎಲ್ಲರ ಕೆಂಗಣ್ಣು ಅವನ ಮೇಲೆ! ಕುಡಿದವನೊಬ್ಬ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಕೆಟ್ಟ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬಯ್ಯತೊಡಗಿದ. ಸಹಿಸುವವರೆಗೂ ಸಹಿಸಿ, ಕೊನೆಗೆ ಇಳಿಯಲು ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೇ ತಡ! ಒಂದ್ನಾಲ್ಕು ಕೈಗಳು ಅವನನ್ನು ದಬ್ಬುವಂತೆ ಹೊರಬಂದವು!

ಆ ಹುಡುಗ ಆಡಿದ ಅವಮಾನದ ಮಾತುಗಳು, ಜನರಿಗೆ ನಾರ್ತಿಗಳ ಮೇಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಪ್ತವಾದ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಹೊರಗೆಡವಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿತ್ತಷ್ಟೆ. ಈ ಸಿಟ್ಟು, ಅಸಹನೆ ನಾನು ಬಹಳ ದಿನಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದಿಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ಈ ಸಿಟ್ಟು ಅಸಹನೆಗಳು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟುತ್ತವೆ ಎಂದೊಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಳವಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಾಂತಿ ಪ್ರಿಯ, ಸ್ನೇಹ ಪ್ರಿಯ ಕನ್ನಡ ನಾಡು, ಜನತೆ ತಮ್ಮ ಗಣಗಳಿಗೆದುರಾಗಿ ನಡೆಯುವಂಥ ಸ್ಥಿತಿ ಬರದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ.